W dniach 26-27.02 2009 odbyły się w gmachu Uniwersytetu Rzeszowskiego I Międzynarodowe Dni Rehabilitacji . Temat konferencji dotyczył POTRZEB I STANDARDÓW REHABILITACJI W CHOROBACH I PO URAZACH CENTRALNEGO UKŁADU NERWOWEGO. Na 44 zgłoszone prace w formie prezentacji trzy zostały przygotowane przez zespół z Oddziału Neurologicznego z Pododdziałem Udarowym, a z tego dwie zostały wyróżnione jako najlepsze prace w poszczególnych sesjach:

1. Łucja Wilk Pozaruchowe objawy choroby Parkinsona
2. Rafał Słoniak Fizjoterapia pozaruchowych objawów choroby Parkinsona.
3. Rafał Słoniak, Tomasz Tittinger Przeprost w stawie kolanowym wywołany zmianą warunków biomechanicznych u zdrowych, praworęcznych kobiet.

Sesja I, II

Objawy pozaruchowe występują bardzo często w przebiegu choroby Parkinsona. Niekiedy pozostają nierozpoznane lub niewłaściwie leczone. Niektóre z nich wynikają z przebiegu choroby i uszkodzenia układu nerwowego, inne są powikłaniem leczenia dopaminergicznego. Objawy te obejmują m.in. zaburzenia snu, dysfunkcję układu autonomicznego, zaburzenia neuropsychiatryczne, ból, zespół niespokojnych nóg. Stanowią one problem terapeutyczny, ponieważ ograniczają skuteczne leczenie i rehabilitację zaburzeń ruchowych, pogłębiają niesprawność oraz obniżają poziom jakości życia chorych. Warunkiem efektywności fizjoterapii jest edukacja i nawiązanie współpracy z pacjentem i jego rodziną.
Obie prezentacje ukazały wagę i znaczenie pozaruchowych objawów choroby Parkinsona, a także pokazały skuteczne sposoby profilaktyki i postępowanie w razie ich wystąpienia. Całościowe spojrzenie na chorego zostało docenione przez komisję i wyróżnione jako najlepsza praca II sesji

Sesja III

Za pomocą elektronicznego sygnalizatora  ustawionego na pomiar przeprostu w stawie kolanowym prawym przebadano grupę 20 zdrowych kobiet w wieku 20-25 lat, którym za pomocą tapingu zmieniono warunki biomechaniczne w stawie skokowym, kręgosłupie i obręczy kończyny górnej. Następnie grupę poddano testom funkcjonalnym mającym na celu wywołanie ruchu przeprostu w badanym stawie.
Prezentacja zasygnalizowała możliwe  trudności z jakimi spotyka się pacjent po udarze mózgu aby opanować kończynę dolną niedowładną podczas podstawowych czynności ruchowych oraz zwróciła uwagę  na ograniczenia ruchomości w innych segmentach ciała, mogących wpływać na niestabilność w stawie kolanowym. Wyniki badań dowiodły, że słowna korekta dotycząca ustawienia stawu kolanowego u pacjenta może być niewystarczająca, gdy występują ograniczenia funkcji w odległych odcinkach ciała.
Komisja doceniła i tą pracę wyróżniając ją jako najlepszą w sesji III